Polska to nasza ojczyzna. Cały naród płaci podatki i sprząta trawniki po swoich psach. Cały naród to patrioci, którzy mówią językiem ojczystym. Ciekawe jest to, że słowa ojczyzna i ojczysty pochodzą od słowa ojciec, a patriota od łacińskiego pater, co także oznacza ojca. Już na poziomie nazewnictwa kraju, prymat sprawują nazwy rodzaju męskiego. Takie rzeczowniki, jak polityk, prezes, dziekan, prawnik czy wójt oczywiście można zapisać w sposób żeński, lecz będą one mało poważnie brzmiały. Polityczka kojarzy się z tajemną dyscypliną sportową, a dziekanka z owocową drożdżówką. Inaczej sprawa ma się z zawodami typowo kobiecymi, takimi jak pielęgniarka lub przedszkolanka. Owy podział ma charakter historyczny. Wiele zawodów czy też funkcji publicznych pełnili mężczyźni i nie było potrzeby tworzenia formacji feminatywnych. Sytuacja zmieniła się, gdy kobiety zainicjowały ruchy emancypacyjne i zaczęły obsadzać stanowiska zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn.

Polak, Fin, Węgier, Kanadyjczyk, Szwed czy Hiszpan to przedstawiciele narodowości. Rodzaje żeńskie to odpowiednio: taniec (polka), nóż (finka), śliwka (węgierka), kajak (kanadyjka), kurtka (szwedka) i choroba (hiszpanka). W kanonach literatury na początku figuruje Jaś, a nie Małgosia, Romeo, a nie Julia. Pierwszy jest także Tristan, mimo alfabetycznego pierwszeństwa Izoldy. Chłopski rozum to zdrowy rozsądek, racjonalne podejście do rzeczy. Babska logika to działanie nieprzemyślane i przewrotne. Zachowywać się po męsku to znaczy być odważnym, godnym, rozsądnym. Być jak baba nie znaczy nic innego jak załamywać się, dawać za wygraną, żalić się, marudzić. W studenckich indeksach i w wielu innych dokumentach widnieje rubryka pod tytułem imię ojca. Pisząc życiorys notujemy urodziłem się/urodziłam się, jakbyśmy sami to zrobili. Angielskie słowo woman samo w sobie składa się z mężczyzny (man) i przedrostka wo. Pisarki takie jak Maria Dąbrowska czy Maria Konopnicka musiały przybierać pseudonimy (odpowiednio Marek Cichy i Jan Sawa), aby ich publikacje ujrzały światło dzienne. Kiedyś kobiety nie mogły głosować, pokazywać się publicznie bez mężczyzny. Człowiek witruwiański Leonarda da Vinci jest mężczyzną. Wszyscy sławni filozofowie to przedstawiciele płci męskiej. Karciany król zawsze bije królową.

Owy charakter naszego świata jest konsekwencją stereotypowej socjalizacji. Od małego dziecka uczeni jesteśmy odmienności swojej płci, od małego przypisuje się nam role społeczne. Chłopczyk zawsze będzie dostawał samochodziki, plastikowe narzędzia i pistolety. Dziewczynka od najwcześniejszych lat uwiązana zostanie do roli gospodyni poprzez opiekę nad lalkami, zabawę w gotowanie na sztucznych garnkach czy też herbaciane przyjęcia z pluszowymi maskotkami. Gdy chłopiec zedrze kolano przywołuje się go do porządku, mówiąc: nie płacz, nie bądź jak baba. Dziewczynkę się pocieszy, przytuli i pogłaszcze. To chłopców zazwyczaj zapisuje się na lekcje karate, dziewczynki zaś chodzą na balet, lekcję śpiewu.

W Indiach rocznie dokonuje się 6 milionów aborcji w obawie przed urodzeniem córki. Kobiety wyznające islam publicznie pokazać mogą tylko oczy i ręce, bo to właśnie na podstawie rąk mąż wybiera sobie żonę. Im bardziej spracowane, tym lepiej.
Prezydentem Polski jest mężczyzna. Premierem, marszałkiem, prezydentem miasta Bydgoszczy, rektorami bydgoskich uczelni, komendantem policji są mężczyźni. To niezbity dowód na to, że żyjemy w kulturze patriarchalnej. Ruchy feministyczne powstały dlatego, że była taka potrzeba. Stworzenie parytetu płci w polskim parlamencie jest według mnie aktem dyskryminacji względem kobiet. To łaskawa zgoda mężczyzn na podział stołków, ponieważ kobiety nie radzą sobie w kampaniach wyborczych.

Kobiety nie mają lekko, tak więc panowie, doceńmy ich trud i poświęcenie. Bez kobiet świat byłby naprawdę nieprzyjemnym miejscem. Wszakże płeć damska to płeć piękna i jestem o tym w pełni przekonany - na pewno nie słaba.