Ale tak nie jest. Produkcja odświeża dawne tajemnice i mroczne legendy o ludziach-wilkach. Pomaga temu sprytnie skonstruowany scenariusz, bogaty w zaskakujące widza rozwiązania. Otóż maniera kina amerykańskiego sprawia, że odbiorca zna zakończenie filmu, już po kilku minutach od jego rozpoczęcia. W przypadku najnowszego Wilkołaka tak nie jest. I to właśnie stanowi największą zaletę dzieła Johnstona.

Historia kształtuje się w intrygujący sposób. Lawrence Talbot, główny bohater filmu, wraca ze Stanów Zjednoczonych do rodzinnej rezydencji w Wielkiej Brytanii. Jego brat ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Jedno jest pewne. Śmierci nie zadał człowiek. Talbot podejmuje śledztwo. Nie kończy się to dla niego dobrze.

W Wilkołaku strach wywoływany jest dzięki ludzkim, fizjologicznym odruchom. Trudno tu mówić o budowaniu psychologicznego napięcia, ponieważ do czynienia mamy z krwawymi, wyjącymi do księżyca bestiami. I jak na film o potworach przystało, widz oblewanymi jest dużą ilością krwi. Na wyróżnienie zasługują sceny przedstawiające przemianę człowieka w wilkołaka, które są paskudnie-olśniewające.

Gra aktorska stoi na średnim poziomie. Notę zdecydowanie podnoszą Hugo Weaving (grający detektywa Abberline'a) i Anthony Hopkins (Sir John Talbot). Emily Blunt w roli Gwen Conliffe jest dość płaczliwa, przez co mało przekonująca. Benicio Del Toro (główny bohater filmu) nie wyróżnia się absolutnie niczym.

Muzykę w tego rodzaju produkcjach naprawdę trudno zepsuć. Kiedy akcja tego wymaga - utwory muzyczne są porywające i dynamiczne, gdy do czynienia mamy z cichymi, leśnymi scenami, są tylko delikatnym dodatkiem do płytkich oddechów bohaterów.

Wilkołak dla pasjonatów horrorów będzie zbyt delikatny, wrażliwych odbiorców wprowadzi w niesmak. To idealny film, gdy brak nam alternatywy, a za oknem znów pada śnieg. Nie oglądać w czasie pełni!